The events that made us | Wat ons maakt.

Peter Wuyts

Feb 11, 2022

Steve Jobs zei ooit, je kan de punten alleen verbinden als je terugkijkt.
En daarin had hij helemaal gelijk.

Wat doe jij als het grondig mis gaat?

Als mens maken we graag plannen en in de meeste gevallen lopen die anders dan we het voorzien hadden in die plannen ...
En dit vinden we meestal zeer vervelend, toch?
Meestal loopt het net iets anders, en soms … totaal anders ...
Op die momenten voelt het alsof de grond onder je voeten verdwijnt en word je grondig door elkaar geschud ... 
En de vraag is dan; wat doe je? In vele gevallen zijn we zo gebrand op dat idee dat we in ons hoofd hadden en zullen we er alles aan doen om ons toch maar aan dat plan te houden ...

Wat als we dat nu eens niet zouden doen?!
En dit zien als een push in de juiste richting.
Wat als het resultaat dat we kunnen realiseren gewoon anders of groter kan zijn dan we zelf eerst hadden bedacht?

the events that made us.jpg

The events that made us.

We hebben waarschijnlijk allemaal wel momenten die ons leven ‘ongewild’ een wending gaven. Gebeurtenissen die we liever niet mee hadden gemaakt maar die toch recht in ons gezicht beland zijn ...
Op dat moment is het … NEEEEEEE, kl*te, k*t, sh*t en nog een paar andere woorden …
En wat je ook bedenkt, dit lijkt dan het einde … en je denkt aan hoe snel het weer voorbij kan zijn … of dat alles weer het oude kan worden ...

Voor ons was 2012 zo’n jaar. En meer bepaald 13/3/2012 … misschien een dag die jij je ook nog herinnert … de dag van de busramp in Sierre. Neen, niet dat wij iemand verloren zijn daar. Voor ons is het een dag die in onze geheugens staat gegrift voor een andere reden. En het was de periode van 6 maanden die hierop volgden die zowat alles business gewijs voor ons heeft veranderd. Het waren daarna 2 jaren van zwarte sneeuw!
Als ik daar vandaag nu vandaag op terugkijk, dan kan ik alleen maar dankbaar zijn dat het gebeurd is en dat is ook hoe mijn vrouw Iris erover denkt …
Het zou nu waarschijnlijk veel minder goed gaan met ons als het niet was gebeurd.
We zouden nu niet doen wat we nu doen.
We zouden nu niet wonen waar we nu wonen.
We zouden nu minder ‘wijzer’ zijn …

Elke dag veranderen we ons pad.

We maken elke dag misschien wel 1000den beslissingen. 
Wat gaan we vandaag aandoen?
Wat gaan we drinken of tussen onze boterham bij het ontbijt leggen?
Wat gaan we vandaag minimaal doen?
Allemaal kleine beslissingen die we elke dag nemen.
Tot de grote beslissingen.
Start ik deze nieuwe business op ja dan neen?
Deel ik de rest van mijn leven met die persoon?
Is dat het huis dat ik ga kopen?

De kleine en grote beslissingen bepalen ons pad en ons resultaat.
En zoals Steve Jobs het zei; je kan alleen later terugkijken en zien wat de belangrijke zaken waren, de belangrijke events, de belangrijke beslissingen die allemaal invloed hebben op wie je vandaag bent.

Je moet het zien als een boom, de stam splitst in zijtakken en die splitsen opnieuw en opnieuw en opnieuw. En dat zijn de de beslissingen die we nemen.

De fundamentele vraag!

Een fundamentele vraag is dan; wie neemt de beslissingen? (hoor ik je mogelijks nu denken)
En wat is dan het einddoel?
Het is de zwart-witte vraag; hebben we een voorbestemd pad of hebben we totaal vrije keuze?
Mogelijks zit het er ergens tussenin ...

Alle wegen leiden naar Rome. 

Je kan op meer dan 1 manier in (het voorbestemde) Rome raken. 
Via de kortste weg, Luxemburg, Frankrijk, Italië.
Het kan ook via Nederland, Duitsland, Zwitserland en dan Italië.
Hebben we vrije keuze? Voor het grootste deel wel.
Mogelijks is het wel zo dat, eens we via Moskou naar Rome willen rijden, dat we dan onderweg heel wat obstakels zullen tegenkomen die ons weer zachtjes zuidelijker gaan sturen.
Wanneer we die ‘hints’ (pointers) niet opmerken en blijven negeren dat we een ‘reset’ zullen ervaren die ons met dwang zuidelijker zal zetten! 
Nu, dat zijn mogelijks die events die ons maken tot wie we zijn en die ons dus weer op een ander pad zullen zetten richting Rome. 
En dan hebben we de keuze, leren we uit deze events of niet?! Mogelijks denk je nog steeds; ik ga naar Rome, als het via Moskou niet kan, dan maar via Oslo … en guess wat er dan weer zal gebeuren …

De vraag is mogelijks wel; hoe vind ik dan de kortste weg naar (mijn) Rome?
Wel, wat als we allemaal een intern kompas hebben dat ons eigenlijk die kortste weg kan wijzen. Alleen is het kompas voor velen ontregeld ... En ze kunnen er zelf niets aan doen dat het ontregeld is geworden.
Dat betekent niet dat je het niet kan fixen en weer correct kan laten werken.

The big events that made me …

In de komende weken zal ik die events met je delen.
De grote events die mij grondig door elkaar geschud hebben en mij eindelijk in vele gevallen een totaal andere richting induwden. Hoe ging ik ermee om en wat waren mijn acties?
Die events, die op dat moment, liever uit mijn geheugen werden gewist.
Maar achteraf gezien … ben ik dankbaar dat ze gebeurd zijn!

Momenteel denk ik aan deze 5 momenten, de resets :

  • De eerste keer was een ramp
  • Je moet volgend jaar niet meer terug komen
  • De nacht dat alles mis liep 
  • Niet kiezen voor de gouden handdruk
  • Als de grond onder je voeten verdwijnt

Als ik nu terugkijk op deze events, kan ik de punten perfect verbinden en kijken naar tot wat het heeft geleid en waardoor ik nu meer en meer weet wat mijn Rome is …

Weet jij wat je Rome is?

Alle wegen leiden wel naar Rome, alleen is de vraag; weet jij wat jouw Rome is?
Of vertaald, wat het doel van je leven is!
Opnieuw een zwart-witte vraag; heeft ons leven een bepaald doel of is het leven een ‘fluke’ een toevalligheid zonder doel … 

Dat is een vraag die iedereen bezighoudt, bewust of zeer onbewust ...
Je interne kompas weet mogelijks wel waar jouw Rome is. Dan is de vraag; hoe goed werkt je kompas en kan jij er naar luisteren?

Het interne kompas, beschrijven we meestal als intuïtie.
Volg jij je intuïtie of analyseer jij de harde feiten om beslissingen te nemen?
Ik was eerst iemand van ‘analyseer de data, de feiten, f*ck gevoel en intuïtie’, en nu meer en meer, ‘volg je intuïtie …’
En dit alles kun je samenvatten in, follow the flow … surrender to it.

Weet jij wat je Rome is, weet jij wat je ECHTE doel is?

In de komende weken deel ik wat de gebeurtenissen waren die mijn pad hebben veranderd en op dat moment was dat helemaal niet wat ik wou … Maar uiteindelijk was het wel nodig om mijn (andere) Rome te vinden en er elke dag dichterbij te komen.

Door :

Peter Wuyts

Sovereign being

Feb 11, 2022

Share:

Event 1

Wat ons maakt | De eerste keer was een ramp.

Press <Return> to start.

Het was een namiddag in de les frans, ergens in 1983, ik zat in het 6de studiejaar.

De school had net computers, Commodore 64s (C64), en we gingen Franse les krijgen op de computer, wat voor velen, inclusief mezelf, de eerst maal een interactie met een computer had. Of telt een Donkey Kong Nintendo (NES) ook mee?

G-w-donkeykong.jpg

We werden achter de computer gezet en kregen een koptelefoon op.
En verder niet zoveel instructies, alsof iedereen zomaar wist wat te doen?!
Laat staan dat we Engels kenden en dat ik dan begreep wat er op het scherm stond ...
Op de eerste pagina van het scherm stond wat tekst en rechts onderaan stond er “Press <Return> to start”.
Ik heb op zowat alle knoppen gedrukt die ik zag ... (buiten 1 natuurlijk)
Zelf letters getyped, Press <Return> to start.
Alleen Return getyped als letters ...
Niets leek te werken ...
En op het einde van het lesuur zat ik nog steeds naar het startscherm te staren ...
Ik had dus op alles gedrukt, buiten de RETURN toets. (die we vandaag kennen als ‘Enter’)

Als manneke van 10-11 jaar was ik heel verlegen en timide en ik durfde dan ook geen hulp te vragen want dat zou natuurlijk ook dom overkomen …
Dus ja, de eerste keer achter een computer was echt een ramp!

Waar een wil is is een weg.

Ondanks deze mindere ervaring fascineerde het mij. 
En nog datzelfde jaar kocht ik een eigen commodore 64 met de centjes van mijn plechtige communie.
Nu, vandaag zou je op 2 minuten iets nieuws online besteld hebben.
Toen ... Gelukkig bestond er zoiets als een lokaal krantje want we woonden op den boerenbuiten want mijn ouders waren tuinders. En in dat lokaal krantje vond ik een advertentie van een computerwinkel in Mechelen. Om meer info te krijgen, was het dus echt zoeken. Om de paar maanden gingen we naar de GB in Zemst. Dat was dan een soort daguitstap want grootwarenhuizen dat was ook nog iets nieuws … En daar vond je wel boeken over computers en dus ook over de C64. Nu, veel van deze boeken waar wel in het Engels. Gelukkig had ik de BBC gevonden en daar had je ‘Tomorrow's World’ een programma dat liet zien wat er in de toekomst allemaal ging komen.
En dat was dan een goede manier om zelf Engels te leren!

Op een dag gingen we dan toch naar die computerwinkel en toen kreeg je nog een echte demonstratie. En uiteindelijk kocht ik die computer!
Ik ging mezelf verdiepen en startte zo met programmeren in Basic.
Als snel ging mijn interesse uit naar animaties en het begin van 3D.
Je kon op de C64 ook in Machinetaal programmeren. Dat was dan eerst 10.000 lijnen met getallen ingeven en dan kon je objecten laten tekenen en rotoreren. Je mocht alleen geen enkele fout maken in die 10.000 lijnen want dan werkte het niet!

screen-1.jpg

Dat geloofde hij niet.

Een jaar later was er een eet zondag gepland in de lagere school waar ik naartoe was geweest.
We ontmoetten er ‘onze meester van het 6de studiejaar’ en die was geïnteresseerd in hoe het met me ging. Want naast het fiasco met de eerste Franse computerles, was ik altijd bij de top van de klas, van vanachter te beginnen …
Toen ik vertelde wat ik deed op mijn C64, keek die heel bedenkelijk en ik zag zo de vraag in zijn ogen; is dat wel waar …?

Het ding met 3D en animatie bleef me fascineren en ik was er dan ook veel mee bezig.
Ik leerde iemand kennen die zelf computer bouwde en zo kwamen we dan bij onze AT286 (1987). Die man wist wat mijn interesses waren en hij gaf mij (ja illegaal) enkel floppies met AutoCad 9 op. Hiermee kon je net in 3D beginnen tekenen. En zo begon ik huizen in 3D tekenen en vooral ook tuinen.
In het middelbaar studeerde ik tuinbouw maar mijn interesses lagen meer bij tuinaanleg dan bij het kweken van groenten.

Vanaf mijn 15de ging ik ook tijdens zowat alle vakanties als jobstudent bij een tuinaanlegger werken.
Met daarachter dan het idee dat ik ooit tuinarchitect wilde worden.
Van die computer man kreeg ik op een dag nog andere floppies.
Met 3D Studio (DOS-1990) want dan kun je je de 3d modellen die je tekent in AutoCad ook gaan renderen - fotorealistisch voorstellen (wat toen vrij nieuw was).
En tuinen werden steeds meer en meer mijn ding, steeds meer mijn passie.
Van tuinder naar tuinaanlegger/architect, dat zag ik wel zitten!

Van de hemel naar de hel, Mr Wuyts je moet met de hand tekenen.

Uiteindelijk ging ik Tuin en Landschapsarchitectuur in Vilvoorde (Horteco) studeren.
En iets wat ik eigenlijk niet graag deed was met de hand tekenen ...
Laat staan het tekenen op kalk met pennen en dan uitkrabben met een gilette mesje ... En tekst op plannen met sjablonen. Allemaal leuke bezigheden ... Maar het gaat 10x sneller en makkelijker als je dat op met een computer deed.

Dus ik dacht slimmer te zijn en ik maakte mijn plannen op de computer en ik maakte ook renders van mijn ontwerpen. 
En ik die dacht; de docenten gaan me naar de hemel prijzen door zo vooruitstrevend en innovatief te zijn.
De realiteit was anders … ik kreeg me daar een uitbrander; dat doe je niet! Je moet het met kalk, potlood en je gom doen …

first render.jpg

Bij de volgende ontwerpopdracht dacht ik; laat ons dan niets slimmer zijn ...
Ik tekende mijn ontwerp nog steeds op de computer uit en dan ging ik mijn zichten in 3D zetten, afprinten en dan op de kalk aftekenen natuurlijk! Kijk, je kan 20 verschillende zichten maken met één druk op een knop … ja je moet maar met de hand tekenen …
Dus nu had ik me aan de opdracht gehouden.
Alleen de docente hand tekenen was nogal geïnteresseerd in mijn perspectieven.
Mr Wuyts, het kan niet zijn dat jij dit zelf getekend hebt, je perspectieven zijn te correct.
Dus dan maar opbiechten wat ik had gedaan, MR WUYTS, U MOET MET DE HAND TEKENEN …

Niettegenstaande dat … ben ik het altijd wel blijven doen :-)
En voor wie mij vanuit onze 3D business kent, weet dan nu ook waar de echte drive vandaan komt …

In de volgende deel gaat het verhaal verder en lees je hoe de passie voor tuinen van de ene dag op de andere dag verdween … me afgenomen werd door iemand anders …

 

 

Event 2 : Je moet volgend jaar niet meer terug komen …

De laatste werkdag van het jaar. (dec 1995)
De baas roept, Peter, kom je straks naar bureau, ik heb nieuws voor je!
En ik dacht, yes, eindelijk …
Echter kreeg ik totaal iets anders te horen.
Peter, je moet volgend jaar niet meer terug komen.
We moeten reorganiseren.
Als een donderslag bij heldere hemel stond ik aan de grond genageld en wist ik niet wat te doen.
De volgende maanden was ik van de kaart …
Omdat mijn Rome eveneens van de kaart geveegd leek te zijn …
(Als je het vorige deel niet hebt gelezen ivm wat je Rome is, lees dat dan eerst hier)

Toch een logische stap.

Tijdens mijn studies deed ik mijn stages bij de tuinaanlegger/architect waar ik al sinds mijn 15de vakantiewerk deed.
Dus ja, dat was een logische stap.
En van het ene kwam het andere.
Na mijn studies was dan dan ook een logische stap dat ik daar ging werken.

Alleen dacht ik toen ook;  ik start voor mezelf.
Hier en daar een project, ontwerpen en dan aanleggen. Dingen die ik dan via via kreeg.
Echter was het geen groot succes.
Te timide, te verlegen om aan ‘marketing’ te doen.
Marketing en verkopen ... no thank you … ik haatte het.

Ik was wel nog steeds bezig met computer tekenen en ik gaf mijn klanten al renders.
Had ik toen geweten wat ik nu weet … ik had een grote speler kunnen zijn in de tuinen ;)
Games waren zeker ook nog steeds een passie en daarin zag ik dan de snelle evolutie van Real-Time 3D en hier ging ik dan ook zelf mee experimenteren.
Toch was de tijd daar om wat ‘stabiele’ inkomsten te gaan genereren.
Dus ja, op een dag toch maar terug naar de tuinaanlegger/architect en die wou mij wel terug bij de mannen zetten.
Aangezien ik eigenlijk al 6 jaar met die mannen gewerkt had en ik was degene die er uiteindelijk voor gestudeerd had … en ik had al bewezen dat ik met mijn handen kon werken dus gaven ze mij zelf de verantwoordelijkheid over een project.

De afspraak was, feb 1995, je gaat nu elke dag mee met de mannen en volgend jaar kan je dan half time mee op de bureau gaan ontwerpen. En dat leek me een perfecte deal.
Dingen gingen goed, de baas gaf me maandagmorgen het plan en het lastenboek. Zorg dat je dat het vrijdag klaar is? En ik regelde alles en de mannen deden met plezier hun werk.
De baas kwam dan 1 of 2 keer kijken of alles oké was op de werf, stak zijn sigaretje op en wanneer die op was, ging hij ook weer weg.
Dus alles ging goed!

En toen stond mijn wereld stil voor enkele maanden.

De laatste werkdag van 1995, de baas zei; zorg je ervoor dat alles mooi gekuist en opgeruimd is en kom je dan op einde van de dag even binnen, ik heb nieuws voor je ...
Ik dacht natuurlijk YESSSSS, hij gaat vertellen dat ik vanaf volgend jaar een halve dag mee op bureau mag om te ontwerpen.
Alleen kreeg ik totaal iets anders te horen.
Je gaat een aangetekende brief krijgen, je moet niet meer komen volgend jaar!
WAATTT???  Een heel jaar geen 1 slecht woord of klacht en nu dit ...
Buiten de uitleg van herstructurering, geen antwoord …  of was het misschien omdat de mannen te graag met mij werkten?

Mijn Rome was van de kaart geveegd.

Het duurde nog even voor ik het nieuws door had en op dat moment voelde ik me echt als een geheel kaartenhuisje dat begin in te storten.
Tuinen waren mijn alles op dat moment en nu werd dat ineens uit mijn leven gerukt!
En liefde werd haat.

rome van de kaart.jpg

Buiten gamen en slapen had ik in niet veel zin.
Mijn bezorgde ouders zaten natuurlijk achter mijn veren … Zou je niet eens ander werk gaan zoeken …
Nu, vandaag noemen we dat depressief zijn of op de rand van een burn out staan.
We kunnen het misschien beter metaforisch beschrijven, mijn Rome, wat ik zag als mijn doel in mijn leven, was gestolen. Was van de kaart geveegd.

Ergens begin april 1996 ben ik dan toch in actie geschoten en ontdekte ik dat je meer dan 1 Romes kan hebben in je leven.
En dat ontdek je in de volgende email.

De nacht dat alles mis liep. 

Peter, je mag doen wat je wil …
Maar je weet dat de vluchten naar Bahrein en Cincinnati op tijd weg moeten zijn ...
Ja, Kim ik doe mijn best!
Die nacht zat heel Europa gehuld in een dichte mist en waren zowat alle vluchten te laat binnen en dit bracht een zeer goed geoliede machine toch in de problemen.
Toch slaagden we erin om die vrachten die weg moesten, weg te krijgen en dat zelfs nog binnen hun tijdslots.
Alleen kreeg ik op het einde van de shift 4 mensen rond me heen; Peter als je dat nog 1x doet, dan gaat het je beste nacht niet zijn …
En vanaf toen werd het nieuwe Rome plots weer minder aangenaam.

Het was een droom die uitkwam!

Als kind had ik een droom, naast F1 piloot worden, wou ik ook wel F16 piloot worden ...
Alleen zou dit medisch helaas niet mogelijk zijn.
We woonden onder een aanvliegroute van Zaventem en een corridor voor militaire vluchten. Dus het grootste deel van mijn leven zag ik eigenlijk heel de dag vliegtuigen passeren.
Dus vliegen was wel ergens een droom, die onbereikbaar bleek ...
(je weet wel … dat verlegen timide ventje ...)

Nadat mijn Rome van de tuinen van de tafel was geveegd. (als je mijn vorige email hebt gemist, lees dan hierboven eerst)
En dat ik 3 maanden wat doelloos rondliep, kwam een vriendin van mijn toenmalig liefje met nieuws … Hé, Fabrice heeft een job op de luchthave gevonden en ze zoeken er nog kei veel volk!
Elke eerste dinsdag van de maand doen ze groepssollicitaties, misschien moet je daar ook eens gaan kijken ...
Ik wist dat het nachtwerk zou zijn en dat het het laden en lossen van vrachtvliegtuigen was maar ik wou gewoon iets totaal anders …
Ik ging die eerste dinsdag van april (1996) naar de luchthaven,  om 22u (aja nachtwerk) en ja, er was zo’n 150 man ... We kregen uitleg over wat voor werk het ging, moesten enkele vragenlijsten invullen en op basis daarvan werden we uitgenodigd voor een 1 op 1 interview.
Enkele dagen later had ik een interview met Kim (wat dan de ramp manager bleek te zijn) en die zei; je mag beginnen!

bru hub trucks

Alleen wist ik toen niet dat ik niet bij de vliegtuigen zou staan maar wel bij de trucks. Dat was natuurlijk eerst een bummer … Echter werd het snel duidelijk en dat was mijn geluk, bij de trucks kon je het snelst promoveren. Van een 4u contract naar een 6u of zelfs naar een full time. Nachtwerk beviel me goed. Ik ben van mezelf eerder al een nachtmens dan een ochtendmens.
De ouders van mijn beste vriend hadden een discotheek en in de weekendnachten werkte ik daar ook als barman. Dus kon ik mooi in dat ritme blijven.
Al snel had ik een 6u contact en werd ik teamleider van ‘de canopy’ waar de speciale vrachten van de trucks werden gelost die niet in een vliegtuig container zaten.
En daarna ook een fulltime contract. Het truck department kreeg een geheel nieuw loading station en we deden zo’n 100-150 trucks op een nacht. Dat is lossen en weer laden … liefst binnen de 5u. BRU-HUB was de grootste hub van DHL buiten de states … en daar werkte ik dus.
Naast het laden en lossen van trucks, kregen we ook de spannendere jobs zoals heftruck rijden. Dit was vooral een van mijn specialiteiten en wanneer er een vliegtuig geladen of gelost moest worden met een heftruck ... Wie werd er dan geroepen? Juist!

De verantwoordelijkheden stegen en ik kreeg meer en meer een coördinatiefunctie. Ik moest ervoor zorgen dat alle containers die weer moesten vertrekken met de trucks, tijdig geladen werden. Dat betekende dus veel rondrijden en containers gaan zoeken.
En op vrijdag werden er veel trucks door europa ingezet omdat dit goedkoper was dan vliegen … De pakjes werden toen ook nog niet echt in het weekend geleverd …
Op een vrijdagnacht deden we dan ook makkelijk 400-500 containers die ik moest verzamelen, sorteren per truck en die op afroep klaar moesten staan.
Er werkten een aantal mensen die de droom om piloot te worden ook nastreefden en op die manier ben ik daar ook mee gestart. Met als eerste stap, zweefvliegen.

De nacht dat heel europa dicht zat.

Het was een koude nacht ergens half september 1998 en zowat alle vliegtuigen en vrachtwagens hadden vertraging bij de inkomende vluchten. En dat betekende dat we de normale schedules niet gingen halen. En dat werd dus prioriteiten stellen. 
Een aantal vluchten moesten steeds op tijd weg zoals Bahrein (de prins moest elke morgen zijn 2 containers verse groenten, fruit en bloemen uit Nederland op zijn ontbijttafel hebben). En de vluchten naar Cincinnati omdat alle pakjes uit Europa, naar brussel kwamen en dan naar de States vertrokken via cincinnati. Anders had de volgende dag niemand een pakje in de States …
Er werd dan alles op alles gezet om deze vluchten zeker binnen hun tijdslots te doen vertrekken.
Ondertussen had ik al een paar reminders van Kim ontvangen. Peter je weet het he …
In mijn team zaten 4 mensen van de vakbond. Op een normale nacht deden ze wel iets als ze er zin in hadden. En dat was in het team algemeen geweten … alleen deze nacht moesten ze echt iets doen. Ik had hen al 4x gevraagd;  jongens, kunnen jullie ervoor zorgen dat die en die containers zeker op tijd buiten zijn? Jaja, geen probleem, als ons sigaretje op is (ze hadden dan ook als enigen een hokje op de tarmac waar gerookt mocht worden).  Kim belde mij voor de 7de keer; Peter hoe staan we ervoor? Dus ik zei; wel, onze 4 vrienden zijn niet zo gehaast … En Kim zei; oké, dan los ik het wel op!
En yesss, na 5 minuten had ik de containers die ik moest hebben!

night fog.jpg

Op het einde van deze helse nacht, kwamen de 4 vrienden naar me toe … Peter als je dit nog 1x doet …
En dat was het moment waarop ze zowat heel het team tegen me gingen opzetten.
De komende 2 maanden waren dus helemaal niet zo leuk meer.
En niemand leek er iets te willen aan doen …
Iemand zei me; misschien kun je best solliciteren voor een andere functie (binnen de groep).
Wat ik uiteindelijk ook deed.

Dit bracht uiteindelijk weer een geheel nieuwe wending in mijn leven en ik ontdekte dat er misschien nog een mooier Rome was dan dat wat ik gedurende de laatste 2 jaar ontdekt had.
Dat ontdek je in de volgende stuk. 

Niet kiezen voor de gouden handdruk

Geen nood, iedereen krijgt zijn individueel sociaal plan voorgesteld.
Alleen, toen de tijd aanbrak, bleek dat ik een functie had die niet zou verdwijnen uit Brussel.
En dat betekende dat we dus geen voorstel kregen.
De mensen die wel zouden moeten vertrekken en zij die misschien moesten vertrekken, zij verkregen bonussen om nog enkele jaren te blijven.
Had ik gebleven tot het einde (2010) dan had dat een vette gouden handdruk geweest, welke ik niet heb aangenomen …
Een eigen toekomst creëren en welzijn kiezen boven……. geld.

Je bent niet geschikt voor een administratieve job.

Nadat mijn teamleden van de vakbond het me steeds moeilijker maakten en ik het advies had gekregen van HR om voor een andere functie te solliciteren (vorige email niet gelezen ivm de nacht dat heel europa dicht zat, lees die dan eerst hier).
Zette ik die stap en solliciteerde voor 2 functies bij de luchtvaartmaatschappij van DHL, EAT (European Air Transport). Sollicitatie 1 was Store Keep, het beheren van vliegtuigonderdelen en de andere functie was Administration Clerk.
Voor beide werd ik uitgenodigd. Eerst voor Store Keep. Een interview met iemand van HR en enkele dagen erna kreeg ik te horen, je bent niet geschikt voor een administratieve functie …
Het bijzondere was, ondertussen had ik ook een gesprek gehad met een andere persoon van HR voor de andere functie, alsook een gesprek met de Chief Operation Manager. Men zocht iemand die goed was met computers, word en excel, grafisch wat kennis had en iets van vliegen kende, ondertussen was ik met mijn PPL gestart (private pilot licence).
Dus ik checkte alle boxes en het grappige was, zoals de functienaam het deed vermoeden, was dit een zeer administratieve functie.
En enkele dagen later kreeg ik te horen; je mag starten.  Ik zou zeggen, gelukkig dat die 2 mensen van HR elkaar dan niet gesproken hebben ... Later kwam ik die eerste persoon natuurlijk ook terug tegen en die vroeg die natuurlijk; wat doe jij hier (in deze functie ...)?

Op de dag vind je de job van je leven.

Het was de periode dat deze reclameslogan populair werd en weet je wat?
Het voelde echt zo. Mijn job was om de handleidingen, checklists en navigatie kaarten van de vliegtuigen en piloten up to date te houden, welke wekelijks veranderden.
Van iemand die eigenlijk gewoon was om 15 jaar met z'n handen bezig te zijn en meestal buiten te zijn en dan naar een bureaujob ... Dat had ik nooit kunnen denken.
Maar het gaf me de mogelijkheid om gewoon uit mijn bureau te stappen en een autootje te nemen en rond te rijden op de tarmac, in vliegtuigen te stappen er rond te lopen … zalig!
En ik had dan veel contact met piloten en vooral met de instructeurs.
Eentje vroeg me, hey Peter, ik ben 3 weken weg maar ik moet een nieuwe training maken voor het nieuwe TRIMBLE gps/navigatiesysteem. Dit zijn mijn ‘knipsels’ kan jij er iets van maken …
Na 3 weken pikte hij het bundeltje op en ik zou het dan wel horen.

Peter Wuyts eat

Dat inspireerde me om te kijken naar hoe wordt er training geven?
En ik ontdekte dat dat eigenlijk nog heel 1970’s  was … met dia's en overhead projector slides.
Dus ik dacht, dat kan anders. En we kregen eind 1999 en nieuwer type vliegtuig, de Airbus 300B en hiervoor moest alles nog gecreëerd worden. 
Dus ik ging een interactieve powerpoint maken waar ik natuurlijk animaties in ging gebruiken van de vliegtuigen en de instrumenten panels in 3D.
En op die manier een e-learning systeem opzetten.
Wat een aantal mensen een hele stap vooruit noemden.

Dat triggerde me om verder te kijken met mijn ‘ervaring’ met 3D en realtime 3D/VR.
Zo ging ik steeds verder tot de dag waarop ik een gek idee had … kunnen we onze eigen B757 virtuele cockpit training niet bouwen?
Op die zoektocht vond ik in augustus 2000 SketchUp, het was toen net uit …
Maar toen nog niet geschikt voor wat ik wilde realiseren.

Het was zo anders, ik kocht het direct zelf.Ik had een study case opgezet. Ik wilde enkele basisfuncties creëren als test. En ging dan verschillende 3D engines testen. Vergeet niet, in die tijd was er nog geen Google. Dus het vroeg heel wat moeite om die dingen te vinden.
Ik had een 10 tal 3D engines getest en ik stond op het punt om er een te selecteren.
Bij alle eniges moest je echt programmeren. Ik kon wel iets programmeren maar was niet een echte programmeur.
Dus bleef ik zoeken. Op een zondagmiddag was ik thuis verder aan het zoeken en kwam ik Quest3D tegen. Ik downloade de demo en importeerde mijn test 3d model en in 30 minuten kon ik realiseren wat met andere engines een week duurde om te programmeren.
Het kostte toen 750$ en ik heb het toen een uur later privé gekocht.
Die maandagmorgen heb ik de ontwikkelaar een mail gestuurd met de vraag van kan ik met jullie 3D engine een B757 simulator bouwen? Hun antwoord was ja! Alleen dachten ze waarschijnlijk wel … die gast is gek. (Quest3D was dus blijkbaar Nederlands)

Uiteindelijk bouwde ik de businesscase en na enkele maanden kreeg ik de verlossende ‘ja’ en kreeg ik promotie en mocht ik al mijn tijd daarin steken.
Naast het ontwikkelen van een nieuw E-learning platform voor de B757 training, het aanpassen van de manuals en zowat alle materiaal wat piloten nodig hebben.

vcpt 2

Neen, geen extra nachtvluchten.

Mogelijks kan je je dat nog herinneren … de regering verhofstadt is er zelfs bijna mee omvergevallen.
DHL wou zijn nachtvluchten verdubbelen en in die tijd was er inderdaad zeer veel over te doen. Het ging gepaard gaan met grote investeringen in de hub in Brussels airport en het vernieuwen van de vloot met stillere vliegtuigen.
Maar uiteindelijk was het antwoord ‘nee’ en besloot DHL om naar Leipzig te verhuizen. Daar was DHL wel welkom en kregen ze er nog een smak geld bovenop.
Alleen een geheel nieuwe luchthaven bouwen en heel de operatie overzetten zou nog wel even duren. 
Training en een groot deel van de operaties zouden in Brussel blijven. 
Als je een beetje slim was, zag je natuurlijk snel in dat dit eerder zou zijn … we waren toen 2004. En het idee was, geen nood, het blijft hier wel minstens tot 2012.
Eerst werd er gezegd, iedereen krijgt zijn eigen persoonlijk sociaal plan.
Maar al snel bleek dat niet zo te zijn en had je 3 categorieën. Zij die zeker zouden vertrekken, zij die misschien moesten vertrekken en zij die zeker zouden blijven.
Zij die zeker zouden moeten vertrekken, kregen een plan en een bonus per jaar om te blijven. Zij die misschien moesten vertrekken, kregen een bonus, en zij die zouden blijven … juist, die kregen niets …
Ik kan je verzekeren dat dit niet iets is wat de sfeer sterk bevorderd onder collega's ...

1 April 2004.

Op een dag dacht ik, dat 3D gebeuren en het ontwikkelen van 3D en VR oplossingen dat wordt de toekomst. En begin 2004 dacht ik er dan aan dat ik dat misschien wel beter voor mezelf zou kunnen doen. En zo ben ik dan op 1 april 2004 gestart met See3D.be, met de slogan ‘3D en VR zijn de toekomst’.

In België deed ik veel presentaties, vooral in Vlaanderen ivm de mogelijkheden van 3D en Virtual Reality, alleen hoorde ik overal hetzelfde verhaal. Een potlood, kalkpapier en een pen en meer hebben we niet nodig. We zien het nut en het voordeel er niet van in.
Gelukkig zagen we wel interesse buiten België en dan vooral in Nederland. En kregen we onze eerste klanten.

Ondertussen nam ik ook de beslissing om niet te wachten op die gouden handdruk die misschien ooit zou komen en koos ik ervoor om mijn eigen toekomst te creëren.

Hoe we dat deden en hoe dat liep, deel ik in de volgende blog.

We gaan vandaag niet tekenen, hoe het kaartenhuisje inzakte.

Hé Peter, welkom in het hoofdkantoor van de NS.
Voor we naar de meetingroom gaan, laat ons eerst even een koffie gaan drinken.
Toen voelde ik de nattigheid al ...
Ja, we gaan vandaag toch nog eerst een aantal zaken verder moeten bespreken.
En dan pas kunnen we het contract tekenen …

Voor het einde van de meeting werd mijn gevoel al bevestigd.
Ze gaan NIET tekenen!

Peter, we hebben een project voor jou voor een paar weken.

Nadat we onze eerst projecten in Nederland realiseerden, was het tijd om de luchtvaart wereld achter ons te laten en te starten met onze eigen activiteit.
Over de jaren had ik een goede band opgebouwd met de ontwikkelaar van Quest3D. De flight simulator was natuurlijk ook een mooi project voor hen.
Als Quest3D specialist ging ik ook support doen op hun gebruikers forum. En zo kwamen er verschillende projecten op mijn pad.

Vanaf november 2005 gingen we ook SketchUp aanbieden. Sinds dat ik het in 2000 ontdekt had, was het heel positief geëvolueerd. Daar ook voelden we de weerstand tegen het 3D gebeuren maar met SketchUp was dit toch al minder dan met het VR gebeuren.

In 2007 kreeg ik de vraag vanuit Ques3D of ik een klant kon helpen bij de ontwikkeling van een offshore simulator. Het is misschien een opdracht van een paar weken ...
Na enkele weken bleek het wat meer te zijn dan een paar weken. Het werden een paar jaar.
En zo evolueerden we vooral met See3d.be als een ontwikkeleraar van simualtie tools voor training toepassingen - ook wel Serious games genoemd.

offsore sim.jpg

 

Werkt het ook op een iPad?

Over de jaren hebben we dan verschillende projecten in de wereld mogen realiseren. En zo had ik de kans om ook wat van de wereld te zien.
Eind 2010 waren we veel in de states, de iPad was recent gelanceerd dus mijn idee was van ik breng er eentje van daar mee … maar ze waren overal uitverkocht.
De iPad was iets waar vele klanten vraag naar hadden. Wat zijn de mogelijkheden? Kunnen we ons personeel een ipad geven en kunnen ze daar dan hun e-learning en procedures op trainen?

Ja, dat zou kunnen, alleen was er 1 grote uitdaging.
Alles wat we dan bijna in de afgelopen 10 jaar hebben opgebouwd met Quest3D … dat kon dan de vuilbak in. Ondertussen werd het ook duidelijk dat Quest3D geen versie ging maken die op een andere platform als Windows zou werken. Dus apple of android zou niet worden ondersteund.
Quest3D had al jaren een droom om een ‘Architect’ edition te maken, zodat het voor architecten nog makkelijker werd om realtime visualisaties te maken.
En dat product ken je mogelijks vandaag als … Lumion.
Vrij snel bleek dat we op zoek moesten gaan naar een andere 3D engine. 

Een van de klanten die vroeg, werkt het ook op een ipad? Was het opleidingscentrum van de zwitserse spoorwegen. We waren sinds 2009 een treinbestuurders simulator aan het bouwen, welke de gehele trein omvatte. Dus niet alleen de cabine van de bestuurder maar ook het exterieur zodat we machinisten een gehele virtuele check van hun trein konden laten doen. Het oefenen van alle procedures. 
Het besluit werd genomen om met een andere 3D engine te gaan werken, Unity 3D en dat we hierin al onze systeem opnieuw gingen bouwen om klaar te zijn voor de toekomst. Samen met de Zwitserse spoorwegen, ging ook de Nederlandse spoorwegen en de Franse spoorwegen deelnemen aan het project zodat de ontwikkelingskosten gedeeld konden worden.
De Zwitsers tekenden als eerste begin 2011. 
En de Nederlanders zouden dan snel volgen.

(check hier de video met AR op iPad)

De dag dat we nooit vergeten.

We hadden een afspraak op het hoofdkantoor van de NS in Amersfoort om 14u op 14 maart 2012. De dag dat we op het nieuws hoorden van de busramp in Sierre.
Iris en ik reden samen naar Amersfoort. Zij ging in de stad shoppen, ik ging het contract tekenen en daarna gingen we het samen vieren.

Hé Peter, welkom in het hoofdkantoor van de NS.
Voor we naar de meetingroom gaan, laat ons eerst even een koffie gaan drinken.
Toen voelde ik de nattigheid al.
Ja, we gaan vandaag toch nog eerste een aantal zaken verder moeten bespreken.
En dan pas kunnen we contract tekenen …

Voor het einde van de meeting werd mijn gevoel dan bevestigd.
Ze gaan NIET tekenen!

Iris zat in de lobby te wachten en zag aan mijn gezicht dat het niet oké was.
Ik vertelde dat er niet getekend ging worden. (banken/eurocrisis en iets met cashflow).
Dat was natuurlijk niet het enige probleem, want als de NS niet meedoet, dan wist ik al zeker de de Fransen ook niet meer mee zouden doen. De vraag was dan … wat gaan de Zwitsers doen? We zaten in de auto op de parking en de realiteit sijpelde binnen dat we een uitdaging aan ons been hadden. De vergelijking is geheel fout maar het voelde voor ons alsof we een kind verloren hadden op dat moment … Dat de grond onder onze voeten verdween …
We zijn richting huis gereden en heel de rit was het muisstil.

Je mag ons uitnodigen voor de rechtbank in Bern.

Vrij snel volgende inderdaad het nieuws dat de Fransen dan niet verder zouden gaan (ook dezelfde uitdaging als de Nederlanders).
De vraag was dan, wat doen de Zwitsers? Die tijd zat ik 1 week per maand in Zwitserland.
Eerst leek er niets aan de hand. Het contract bestond uit meerdere delen en de eerste 2 waren getekend. Er moesten wel nog 3 andere delen getekend worden, waar ik vrij snel van merkte van dat gaat niet gebeuren.
Op dat moment hadden we een jaar geïnvesteerd om al onze systemen van Quest3D naar Unity om te bouwen met een team van 7 ontwikkelaars …
Begin mei kreeg ik de melding, kom je volgende week? Peter (de CEO) wil je dinsdag spreken over het project.  
Met goede moed gaan we het gesprek aan, alleen kwam het snel naar boven … zij gaan het project ook stoppen.
De deal was, we vergoeden dat deel van het contact dat uitgevoerd is maar de rest verbreken we. Als je niet akkoord bent dan zien we je graag in de rechtbank in Bern.

Wat zou jij dan doen? Eieren voor je geld kiezen? Want ja, hoe lang en hoeveel zou zulk een proces kosten? Dus ja, ik aanvaarde de deal, zo kon ik alvast de ontwikkelaars nog betalen.

IMG_12122011_2056215.png

En toen ging het licht uit.

Iris, mijn echtgenote, had een droom. Ze werkte al enkele jaren op een bank en wou haar droom realiseren. Het openen van een echte bistro in 2010.
Op dat moment ging het ons financieel goed voor de wind. Dus ja, schatje doe maar …
De opstart kost altijd wat meer dan je eerst denkt en de inkomsten zijn lager dan je inschat … aja, de zaak was 3 weken open en toen viel Dexia ... dat hielp natuurlijk ook niet ... 
op zich niet het probleem want ik kon het wel compenseren.
Op het moment dat het voor mij op enkele weken zwarte sneeuw werd, werd de uitdaging plots een dubbele uitdaging.
En dan gaat het licht wel even uit …

Wat gaan we nu doen?
Dat ontdek je in het volgende deel van de events that make us.

En nu? De laatste 3000€

Wat gaan we nu doen?
De financiële verplichtingen die we hebben zijn zo groot.
Het is zelfs geen optie dat 1 van ons 2 terug gaat werken voor een baas.
Neen, zelfs niet als we dat met 2 zouden doen.
De eetzaak kunnen we niet overlaten, nog geen 1 jaar bezig ...
Wat gaan we dan doen?

Nadat alles in elkaar zakte in enkele weken tijd, was natuurlijk de vraag; wat gaan we nu doen?
Het was niet alleen zo dat 80% van mijn inkomsten verdwenen, ik had ook nog 7 developers.
Dus die moesten we zo snel mogelijk afbouwen.

Van Hero naar Zero!

Je zou dan zeggen, zoek dan nieuwe klanten en projecten ...
Ja dat dacht ik ook. Alleen, met de switch van Quest3D naar Unity, kwam ik een totaal andere wereld terecht. Er waren niet zoveel Quest3D ontwikkelaars in de wereld, dus het was geen probleem om een goede prijs te vragen en wij waren hier ook mee bekend over de wereld.
In de unity wereld waren we geheel onbekend en hadden we plots ook een andere markt. Waar je voor 5$/uur ontwikkelaars vond in Azië …
Dus van hero naar zero …

Waar ik ervoor de zaak van Iris kon ondersteunen waar nodig, ja dat kon ook niet meer.
Dus alles komt op een punt, dat elke route die je bedenkt lijkt uit te komen tot het besef van nee dat kan niet ... Dan ga je tellen en dan zie je hoe groot de boot is die je drijvend moet blijven houden ... 
Hoe lossen we dat op?
Het is geen optie dat 1 van ons 2 terug gaat werken voor een baas.
Neen, zelfs niet als we dat met 2 zouden doen.
De eetzaak kunnen we niet overlaten, nog geen 1 jaar bezig ...
Wat gaan we dan doen?

Het kompas sloeg even op tilt.

Daarnaast voelde het ook zo als toen het moment waarop ik te horen kreeg; je moet in januari niet meer terug komen (bij de tuinaanlegger).
Dus stelde ik mijn Rome in vraag … wil ik nog wel ontwikkelen voor VR en serious game toepassingen?
Het voelde echt niet goed en ik kreeg meer en meer weerstand op het gegeven.
Maar ja, wat dan wel?

Ik haat marketing en sales.
In de eerste periode was wat er mis ging de schuld van … de crisis, de Nederlandse spoorwegen, ... alles en iedereen, behalve mezelf ...
Vandaag weet ik wel wat mijn grootste fout toen was … ik haatte marketing en sales!
Eigenlijk had ik al 7 jaar geluk dat ik kon mee surfen om de wave van Quest3D. Omdat ik voor hun ook training deed wereldwijd, was de vraag dikwijls aan het einde van de training; zeg Peter, mogen we je ook bellen als we hulp nodig hebben bij dit project?
En dat gebeurde dan wel regelmatig ... dus waarom zou ik aan marketing moeten doen?
Dat brak mij natuurlijk zuur op als de vijver van Quest3D opdroogde …
Dat was dan ook de reden waarom ik geen nieuwe projecten kon winnen in de Unity wereld.

De vraag bleef natuurlijk wel, wat ga je dan wel doen?

De laatste 3000€.

Iets wat nog wel werkte was het verkopen van SketchUp. Iets wat we sinds 2005 ook deden, on the side ...  het was misschien 1-2% van de omzet toen. 
Wat ik wel merkte was dat door de bankencrisis toen, heel wat mensen van hun dure CAD software afstapten en voor het betaalbare SketchUp gingen.
Dus het leek me wel een optie om daarop te gaan focussen.

Midden zomer 2011 lanceerde een bekende Nederlandse internetmarketeer een nieuwe versie van zijn programma; hoe online een business bouwen.
Dat leek me wel wat om hiermee dan SketchUp beter in de wereld te zetten. Ik volgde hem al van 2007, consumeerde zijn gratis materiaal al jaren en paste hier en daar wel eens iets toe.
Ik volgde een webinar van hem en toen kondigde bij een nieuw programma aan.
Dat leek me een uitweg te kunnen zijn.  Waaat??? 3000€?
Dat stond nog net op de rekening …
Iets in mij zei … doe het!

Dus ik deed het. Tegen Iris had ik niet gezegd dat het 3000€ was ... anders had ze mij waarschijnlijk toen naar de keel gegrepen ;)
Na de betaling kreeg ik direct toegang tot het online gedeelte.
Ik heb me toen 3 maanden opgesloten en stap voor stap gedaan wat hij deelde.
Het was raar, intimi wisten dat er geen projecten meer waren, maar Peter was 16u per dag bezig …
En eind september 2011 werd sketchup8.be geboren.
Een hele verandering want, niet meer offerte tekenen en terug faxen en licentie sturen en dan hopen de factuur betaald werd ...
NEEN, direct online betalen!
Vandaag vinden we dat normaal, 10 jaar geleden was het nog eerder uitzonderlijk en zeker in het doelpubliek van creatieve mensen …
Maar wat bleek, op 2-3 maanden  was mijn SketchUp omzet verdubbeld tov een geheel jaar.

Hé, dit lijkt te werken.

En op die manier zijn we dan meerdere websites voor verschillende producten gaan opzetten.
Dus ik ging van een marketing en sales hater naar een lover … 
Hoe je kompas en je Rome kan veranderen ...
Ik begon ook meer en meer in te zien dat het excuus van de crisis niet klopte en dat het mijn eigen verantwoordelijkheid was, wat er mis was gegaan.
Het was ook een belangrijk moment om in te zien dat ik tot nu 8 jaar zelfstandige was … geen ondernemer.  En dit heeft niets met omzet of bedrijfsvorm te maken maar wel alles met je mindset. Hoe je denkt en hoe je met de uitdagingen omgaat.
Hoe je meer werkt aan je business dan in je business.

Verder zag ik ook in hoe belangrijk het was om te investeren in mezelf. De eerste 8 jaar was vooral, ik zoek het zelf wel uit, ik weet het wel beter. Na een tijdje zie je dan wel in hoe kortzichtig dit wel is ...

Het heeft wel enkele jaren geduurd vooraleer wat er in 2011 gebeurd was, verteerd was.
Eerst waren we natuurlijk boos op de wereld.
Daarna op onszelf, toen ik zag wat de oorzaak was ...
Nu zie ik meer dan ooit in hoe moeilijk en kl*te die tijd was. Financieel van het kan niet op, naar oké, hoe komen we met 50€ in de week rond? Naar hoe belangrijk het is om steeds voor jezelf een positief perspectief te kunnen ontwikkelen.
Vandaag, kijken zowel Iris als ikzelf terug op die periode als zijnde, gelukkig is het toen gebeurd … hoe hard en hoe moeilijk het ook was … We zouden vandaag nooit staan waar we nu staan als we dat toen niet hadden kunnen/moeten ervaren.
En hoe raar dit ook mag klinken, we zeggen wel eens, elke zelfstandige zou wel eens zulke ervaring moeten hebben … Gewoon om te beseffen dat niet alles zo ‘normaal’ is als we altijd denken …

En dan kunnen er 2 dingen gebeuren. Je zoekt oplossingen en een nieuwe richting of je gaat heel diep de put in. En als business mentor zijnde vandaag heb ik al heel veel mensen gesproken die uiteindelijk voor optie 2  gegaan zijn.

2022 een bijzonder jaar!

In het najaar van 2021, voelde ik al aan dat 2022 een bijzonder jaar zou worden. En dat hyperinflatie een hele uitdaging zou worden. Alleen is er nog een uitdaging bijgekomen die hyperinflatie nog zal aanwakkeren en een hele reeks andere uitdagingen met zich mee zal brengen.
De vraag is dan ook, hoe kan jij je als ondernemer voorbereiden? 
Hoe kan jij je versterken?
Dat ontdek je in de volgend email …

Share this with your friends: